Acolumbro les piedres llabraes de la muria, y alcuérdome de la figar na antoxana, de la caxa “celtes” nel marcu la ventana, de la llechera 
y la zapica arrimaes a la parede, de la puerta cola tarabica echada y el cuartarón abiertu, y güelu sentáu en puyu, cola boina na rodía. Y en corredor, yá tranquila cuese la SINGER.
L’alcordanza traime l’arume a llavanda, a sábanes doblaes nel arca del cuartu, al pie la cama mio güela.
Pincha equí 
pa conocer el sintir de la XUNTA
Artículu rellacionáu: Blog d'autor La Casa Vieya: Antón García fala de mio güela
